Vlinder
Mijn Ukkie is geen peutertje meer, ze is een heus kleutertje.
Ze is er aan toe om de wereld in te gaan. De grote wereld lonkt naar haar als xc3xa9xc3xa9n groot pretpark.
En wat is nou mooier dan dat? Er gaan nu deuren open, waar je als 4 jarig Ukkie tot nu toe alleen maar over hebt kunnen dromen.
Gewapend met een roze Dora rugtas met Hello Kitty broodtrommel xc3xa9n Hello Kitty beker, een roze prinsessentas met roze gymspullen en een flinke lading enorme moed, zijn we om 08.15uur op school.
En ineens zit hij daar! Ik heb er last, hij zit me in de weg. Ik slik wat, maar het brok in mijn keel blijft zitten waar hij zit. Hij is niet van plan om weg te gaan. Alsof ik zelf in een Fisherman Friend reclame speel, doe ik er alles aan om mij groot te houden als ik Pascalle het enorm grote schoolplein op zie lopen. Ze heeft er zin in!
Het is een enorme drukte. Het is een komen en gaan van papaxe2x80x99s & mamaxe2x80x99s en vooral van hxc3xa9xc3xa9l vxc3xa9xc3xa9l kindjes.
Ik heb geen idee waar we heen moeten en wat de regeltjes zijn. Ik voel me enorm doelloos in deze eerste GROTE stap in de nieuwe wereld. Ik laat me wat leiden door hetgeen wat om mij heen gebeurd. Bij het klaslokaal staat de Juf op elk kindje te wachten.
En dan is het moment daar: ik moet Pascalle overdragen aan de juf.
En naast dat stomme ding in mijn keel, voel ik ook ineens dat mijn ogen nattig beginnen te worden.
Damn! Ik wil een enorm stoere moeder uithangen, maar ben bang dat het mij niet gaat lukken.
We hangen de jas op bij het naambordje van Pascalle en op dat naambordje staat een vlinder.
Ook krijgt Pascalle een magneetje met een vlinder die ze moet gebruiken voor het activiteitenbord.
Pascalle is a.s. jaar een Vlinder.
De hele ochtend mag ik bij de ontpopte rups blijven en dat vind ik een hele geruststelling.
Het lukt me niet om mijn kleine kleutertje achter te laten, ik wil weten hoe het gaat. Ik wil geen minuut missen deze speciale ochtend.
Maar nxc3xa1 5 minuten is Pascalle er klaar mee. xe2x80x9cGa nou maar mam, ik kan het wel alleen! Ik wil je nu uitzwaaienxe2x80x9d, en ik word letterlijk door haar het klaslokaal uitgeduwd. AUW!
De rollen zijn omgekeerd. Ik ben het kind en wil bij iets vertrouwds blijven en de Uk is groot aan het worden. En plop daar is mijn brokje weer en slik ik heel hard om zxc3xb3 maar de waterlanders tegen te gaan.
Ik heb moeite met het weggaan, maar het doet mij goed om Pascalle zo in haar element te zien.
Ze fladdert zxc3xb3 de wereld in, ze is DE vlinder!
3 January 2011 at 14:36
Hey lieve Sieg,
Tja jouw kleine meid gaat weer een nieuwe fase in! Het is zxc3xb3xc3xb3xc3xb3xc3xb3 herkenbaar! Maar weet: het komt allemaal goed!!!
Veel liefs,
Paula
3 January 2011 at 15:07
Zo dat raakt me echt….nog een paar maanden en dan gaat Luca naar school toe en dan sta ik daar waarschijnlijk ook met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen….hou me op de hoogte van hoe je mooie vlinder het gaat doen op school.
danielle bakker
3 January 2011 at 17:38
jeetje… ben ik blij dat mijn kanjer nog 1,5 jaar naar de opvang mag…
Volgens mij slik ik tegen die tijd wel heel veel fisherman friends…
Volgens ben je daar ook echt moeder voor om met zulke tranen in je ogen bij je UK te staan! Dan ben je een echte moeder!
x Erica
3 January 2011 at 18:25
Heej wijffie,
Zoals ik je vanmorgen al zei, is het heel herkenbaar. Sterker nog, je zult er aan moeten wennen dat bij elke eerste stap je hetzelfde gevoel krijgt. Je weet dat mijn “uk” al 22 is, maar dat gevoel is er nog steeds.
Geniet van elk moment, ze zullen je dierbaar worden.
Helen
3 January 2011 at 18:53
Hi Sigrid,
Mooi verhaal! Loslaten blijkt altijd weer moeilijk, zo zie je maar weer. Mijn kleine kleinkind mocht vandaag ook voor het eerst naar school. Haar moeder mocht de hele dag blijven. Ik denk wel dat Quirine het naar haar zin heeft gehad. Straks heb je weer een brok in je keel als ze naar de middelbare school gaat en zo volg je langzaam maar zeker het pad van je kind. telkens weer kun je dan verzuchten: wat worden ze toch groot. Geniet er maar lekker van de komende tijd!
Pierre
3 January 2011 at 19:43
Hoi Sigrid,
Weer mooi geschreven, zoals altijd. De brok in de keel en traantjes in de ogen is vrij normaal, geloof ik tenminste, als ik bij mijzelf terugdenk.
Ja en iedere keer gaat het loslaten verder en vliegt de vlinder verder weg. Als moeder blijf je dit volgens mij moeilijk vinden. Het went in ieder geval bij mij niet, ook al heb ik al zulke grote pubers. Toch zijn het mooie fases van je leven, die je niet vergeet en waar je altijd fijn op terug kan kijken. Dan verschijnt er vanzelf een lach door de tranen heen.
Kus en dikke knuffel voor Pascalle.
3 January 2011 at 21:59
Hey sieg, wat kan je dit toch allemaal mooi verwoorden zeg.. vroeger kon je al zo goed schrijven in onze schriftjes.. en dat is nogsteeds zo!! Wat ben je toch een stoere mama! Daar mag Pascalle met recht trots op zijn! En jij op jouw beurt op jouw kleine vlindertje!
Dikke kus
Nancy
4 January 2011 at 16:48
Hoi Sigrid,
Wat een leuk idee om voor je kind een weblog te maken voor later. Dan bij deze gelijk een berichtje aan Pascal die hij later gaat lezen.
Ik was die meneer die op de helpdesk aan de telefoon jou moeder geholpen heeft om op de uitnodigingen van jou eerste verjaardag jou hoofd in het kleur te krijgen haha. Natuurlijk is dat helemaal goed gekomen. Ik denk dat je toen een leuke verjaardag gehad zult hebben.
Later toen je al kon lopen,
Heb je op de gangen van Landstede gelopen en je kreeg toen van Ome Theo een snoepje en daar was je maar wat blij mee. Gr. Arie
9 March 2011 at 11:53
Hoe herkenbaar.
Door je retweet van mijn #internationalemannendagen op je website terecht gekomen.
Erg leuk om te lezen allemaal.