Mijn Ukkie is geen peutertje meer, ze is een heus kleutertje.
Ze is er aan toe om de wereld in te gaan. De grote wereld lonkt naar haar als xc3xa9xc3xa9n groot pretpark.
En wat is nou mooier dan dat? Er gaan nu deuren open, waar je als 4 jarig Ukkie tot nu toe alleen maar over hebt kunnen dromen.

Gewapend met een roze Dora rugtas met Hello Kitty broodtrommel xc3xa9n Hello Kitty beker, een roze prinsessentas met roze gymspullen en een flinke lading enorme moed, zijn we om 08.15uur op school.

En ineens zit hij daar! Ik heb er last, hij zit me in de weg. Ik slik wat, maar het brok in mijn keel blijft zitten waar hij zit. Hij is niet van plan om weg te gaan. Alsof ik zelf in een Fisherman Friend reclame speel, doe ik er alles aan om mij groot te houden als ik Pascalle het enorm grote schoolplein op zie lopen. Ze heeft er zin in!

Het is een enorme drukte. Het is een komen en gaan van papaxe2x80x99s & mamaxe2x80x99s en vooral van hxc3xa9xc3xa9l vxc3xa9xc3xa9l kindjes.
Ik heb geen idee waar we heen moeten en wat de regeltjes zijn. Ik voel me enorm doelloos in deze eerste GROTE stap in de nieuwe wereld. Ik laat me wat leiden door hetgeen wat om mij heen gebeurd. Bij het klaslokaal staat de Juf op elk kindje te wachten.

En dan is het moment daar: ik moet Pascalle overdragen aan de juf.

En naast dat stomme ding in mijn keel, voel ik ook ineens dat mijn ogen nattig beginnen te worden.
Damn! Ik wil een enorm stoere moeder uithangen, maar ben bang dat het mij niet gaat lukken.

We hangen de jas op bij het naambordje van Pascalle en op dat naambordje staat een vlinder.
Ook krijgt Pascalle een magneetje met een vlinder die ze moet gebruiken voor het activiteitenbord.
Pascalle is a.s. jaar een Vlinder.

De hele ochtend mag ik bij de ontpopte rups blijven en dat vind ik een hele geruststelling.
Het lukt me niet om mijn kleine kleutertje achter te laten, ik wil weten hoe het gaat. Ik wil geen minuut missen deze speciale ochtend.
Maar nxc3xa1 5 minuten is Pascalle er klaar mee. xe2x80x9cGa nou maar mam, ik kan het wel alleen! Ik wil je nu uitzwaaienxe2x80x9d, en ik word letterlijk door haar het klaslokaal uitgeduwd. AUW!

De rollen zijn omgekeerd. Ik ben het kind en wil bij iets vertrouwds blijven en de Uk is groot aan het worden. En plop daar is mijn brokje weer en slik ik heel hard om zxc3xb3 maar de waterlanders tegen te gaan.
Ik heb moeite met het weggaan, maar het doet mij goed om Pascalle zo in haar element te zien.

Ze fladdert zxc3xb3 de wereld in, ze is DE vlinder!

Lieve leidsters,

Wij sluiten, nxc3xa1 bijna 4 jaar, een enorm leuke tijd bij het Ukkie af!
Het is zover: Pascalle is bijna 4 jaar en de grote wereld lonkt naar haar. Ze gaat naar school, en oh (!) wat een zin heeft ze!!

Dank jullie allemaal voor de mooie, leuke, gezellige, liefdevolle, leerzame xc3xa9n veilige tijd. Hoe Pascalle nu als 4 jarig Ukkie is, komt mede door jullie.
Jullie zijn geweldige leidsters xc3xa9n 3x in de week liet ik met alle vertrouwen mijn dierbaarste bezit bij jullie achter.

Elke keer heb ik met alle bewondering naar jullie gekeken, want een makkelijke baan is het niet.

En ook al heeft Pascalle niet bij iedere leidster op de groep gezeten, met z'n allen zijn jullie wel HET team dat haar hier een enorm leuke tijd heeft gegeven.

Hou jullie enthousiasme & liefde voor dit vak vol! Het maakt jullie hele bijzondere mensen.

Veel liefs, Sigrid en Pascalle

Vandaag is het zoverxe2x80xa6 ik heb Pascalle beloofd om de kerstboom neer te zetten.
Hiermee val ik enorm van mijn geloof, want ik heb niet zoveel met kerstbomen. Het liefst staat de kerstboom er pas een dag voor kerst en nxc3xa1 kerst moet hij weer zo snel mogelijk weg. Of net zoals vorig jaar, toen had ik helemaal niets staan.
Maar een bijna vierjarig Ukkie doet mijn moederhart sneller kloppen en ga ik compleet overstag als haar droopy ogen mij aankijken en vragen: xe2x80x9cWanneer krijgen wij een kerstboom, mamma?xe2x80x9d.

Ik kan niet weigeren, zeker niet als Pascalle van elke fietstocht een speurtocht maakt, op zoek naar kerstbomen in huizen. xe2x80x9cDaar, daar en daar nog xc3xa9xc3xa9n!xe2x80x9d.
Ze geniet van de prachtige lichtjes en dit wil ze ook in haar eigen huis. En kan ik weigeren? Nee, natuurlijk niet!

Dus ik kruip de zolder op en haal alles wat ook maar met kerst te maken heeft, naar beneden.
Beneden vindt er een halve verbouwing plaats, om ook maar een kerstboom te laten passen in ons ieniemienie huisje.

In de grote witte doos, zit onze kunstboom. Pascalle opent de doos om te kijken wat er in zit en ze snapt er eigenlijk helemaal niets van.
Samen gaan we er een boom van maken. Ik vraag aan Pascalle of ze de kleurtjes bij elkaar wilt zoeken en er stapeltjes van wil maken. Ze doet enorm haar best, erg geconcentreerd. Het gaat het haar goed af en zoxe2x80x99n 5 minuten later liggen er door de hele huiskamer stapeltjes takken. Kleur bij kleur!

Ik ga de boom opzetten en als ik Pascalle om een bepaalde kleur vraag, komt ze met grote trotse ogen met een tak aanzetten.
We zijn echt samen bezig en hoewel ik een hekel heb aan zoxe2x80x99n grote boom in huis, ik vind het opeens een enorm gezellige bezigheid. We hebben een kerstmuziekje opgezet en ik heb Pascalle heerlijk om mij heen drentelen.
xe2x80x9cTinkerbel, Tinkerbel, tinker ol de weexe2x80x9d. Ook Pascalle heeft het naar haar zin als ze meezingt op Jingle Bells.

Samen controleren we van tevoren of de lichtjes het nog doen. Pascalle stopt ze in het stopcontact en verteld me of ze branden. Een supersimpele activiteit, maar zxc3xb3 leuk om haar die verantwoording te geven! Ze heeft echt het gevoel dat ze meehelpt.
Bij xc3xa9xc3xa9n rits lampjes ontdekt ze dat ze ook kunnen knipperen. Bij deze doe ik zowat iedereen versteld staan: Pascalle wil ze knipperend en al in de boom, want oh (!) wat vindt ze dat mooi! Ik laat het toe (terwijl de lampjes ook hxc3xa9xc3xa9l gemakkelijk op stilstand kunnen).
En hoewel ik gek word van al dat geknipper, het kan niet op tegen de prachtige glimmende oogjes van Pascalle.

Als we de kerstboom eindelijk kunnen versieren met de kerstballen, heeft xc3xa9xc3xa9n kerstbal duidelijk voorrang. Het is de allereerste kerstbal van Pascalle. Een superroze grote bal! Een bal die qua grote en kleur totaal niet in verhouding is met de bruine en goude kleinere kerstballen die in de boom moeten.
Ik leg Pascalle uit dat deze kerstbal hxc3xa9xc3xa9l speciaal is en dat we er hxc3xa9xc3xa9l voorzichtig mee moeten zijn.
Pascalle wijst een mooi plekje uit en daar hangen we op.

Ik heb waterige ogen. Ik sta hier, in ons nieuwe huisje een oude kerstboom op te tuigen.
En Pascalle heeft alleen maar oog voor haar grote roze kerstbal.
Nooit was kerstmis zxc3xb3 mooi, zxc3xb3 bijzonder. We hebben beiden door dat het speciaal is om dit samen te kunnen doen.

Ik vind het speciaal om deze warmte te delen met mijn dierbare dochter.
En Pascalle vindt het speciaal omdat zij allemaal snoepjes in de kerstboom mag ophangen, van zuurstok stokken tot smarties kerstballen. Verschil moet er zijnxe2x80xa6

En dat de kerstboom inmiddels een kleurenspectakel is geworden, dat maakt niets uit! We hebben het samen gedaan, jij en ik. Ik en mijn kleine kerstvrouwtjexe2x80xa6

Kan jij je nog herinneren wat voor weer het was, vorig jaar 2e paasdag?
Bij mij staat het nog in mijn geheugen gegrift. De zon stond hoog aan de hemel en we liepen zonder dikke winterjas buiten.

Pascalle had de tijd van haar leven, want de tuin was veranderd in een paasei-paradijs. Gewapend met een roze mandje struinde ze de tuin af, op zoek naar eieren.
De zoektocht was een hele sport en de hele familie genoot van de onbezorgdheid en gelukzaligheid waarmee Pascalle te werk ging.
Het prachtige lenteweer maaktte van dit alles xc3xa9xc3xa9n groot feest! Het was gezellig! Het was Pasen!

Toch veranderde het lenteweer op deze tweede paasdag in een handomdraai.
De zon maaktte plaats voor donkere wolken. Zxc3xb3 donker had ik ze nog nooit gezien.

2e Paasdag 2009 is de eerste dag dat Pascalle en ik alleen kwamen te staan.
En hoewel dit nog geen jaar geleden is, het voelt als een eeuwigheid.
Verdriet maakt soms plaats voor geluk, en geluk maakt soms plaats voor verdriet.
Maar dat we inmiddels een klein jaar een echt meisjeshuishouding voeren gaat ons goed af.

En vandaag, 2e paasdag, vier ik het wxc3xa9xc3xa9r alleen. Mijn meisje is bij haar vader.
En neexe2x80xa6 geen walk-down-memory-lane, maar een heerlijk rustig dagje zonder uk. Lekker op de bank, nietsdoenxe2x80xa6

Hmmmxe2x80xa6 wat fijn dat ik daar zxc3xb3 van kan genieten.
Nooit gedacht dat dat mij zou lukken, maar dat ik af en toe nu eens zoxe2x80x99n momentje heb, maakt me gelukkiger dan ooit!

Om 17.00uur staat de uk weer op de stoep.
xe2x80x9cMam, ik heb je gemist!xe2x80x9d en om mijn nek hangen twee armpjes.
Wat een onbezorgd en gelukzalig gevoel is ditxe2x80xa6 Wat wil ik nog meer???

Het is druilerig weer buiten. Binnen heb ik lekker de verwarming aan en op tafel staat een lekker koppie thee. Ideale omstandigheden om weer eens een flinke slag te slaan met het fotoboek van Pascalle.

Maar waar ben ik aan begonnen??? Wxc3xa9xc3xa9r een walk-down-memory-lanexe2x80xa6
Ik sleep alles wat ik voor de fotoboeken nodig heb erbij en settel me aan de keukentafel.

Wat is Pascalle nog kleinxe2x80xa6 en wat leefde ik toen ik mooie tijden.
Voor mijn ogen passeren fotoxe2x80x99s waar we met zxe2x80x99n drieen op staan.
We staan er lachend en gelukkig op, met tussen ons in een prachtig poppetje: onze dochter.

xe2x80x9cAl drie jaar ging het slecht!xe2x80x9d, een zin die ik keer op keer in mijn hoofd hoor, een zin die out of the blue ineens tegen mij gezegd werd terwijl mijn bijna 3 jarige dochter op bed ligt.

Als ik kijk naar de fotoxe2x80x99s voel ik wat ik op die momenten voelde.
Geluk omdat ik alles had wat ik had, liefde voor de man die eindelijk weer thuis was bij ons nxc3xa1 intensieve oefeningen en compleetheid van een gezin. Wat wilde ik nog meer?

En nu, met hxc3xa9xc3xa9l vxc3xa9xc3xa9l moeite plak ik de fotoxe2x80x99s in waar mijn ex op staat.
Door alles wat hij zegt en heeft gedaan en nog steeds doet, vind ik dat hij geen plek meer verdiend in het boek waar ik zoveel aandacht, liefde en tijd in steek.
Dat waren ook de drie kernwoorden die ik in onze relatie stak.

Toch zie ik op de afgelopen bladen in het fotoboek meerdere malen de verschijning van mijn ex. Voor mijn dochter zorg ik ervoor dat het fotoboek compleet wordt, compleet voor haar beleving.
Want het blijft xe2x80x9cplatxe2x80x9d materiaalxe2x80xa6 En als het voor haar klopt, dan moet ik dit voortzetten.

Ik zet mijn eigen gevoel even op 0, puur alleen voor het fotoboek.
Van binnen kook ikxe2x80xa6
Want mijn ex vecht niet voor wat het beste is voor onze dochter. Ik ben erg benieuwd of hij zo ook zou reageren als hij full-time voor onze dochter zou moeten zorgen.

In mijn hand heb ik een foto van ons drietjesxe2x80xa6 Ik kijk ernaar en voel tranen over mijn wangen. Ik verscheur de foto, gooi hem in de prullebak die naast me staat en ik plak een andere foto ervoor in de plaats.

Pascalle zal het gemis van die ene foto niet voelen, maar als ze kijkt naar het fotoboek zal ze voelen met hoeveel ik gevoel xc3xa9n liefde ik dit boek voor haar heb gemaakt.

Hoe verder ik in het fotoboek kom, hoe minder ik mijn ex zie.
Ik zie namelijk mijn gezin, mijn liefde, mijn geluk: ik en mijn dochter.
En ook al lopen er tranen over mijn wangen, ik weet waarom ik nu nog overeind sta xc3xa9n waarom ik af en toe weer kan lachen.

Zou het fotoboek helpen om alles bij mij een plek te geven?
Ik maak een flinke slag met het inplakken en hoewel ik me er enorm rot en verdrietig onder voel, ik zie Pascalle groeien. Opgroeien tot een prachtige meid!
En wat een geluk dat ik elke ochtend een heerlijke knuffel van haar krijg.

Dat zou ik eens op een foto moeten zettenxe2x80xa6

Wat kan er ongelovelijk veel veranderen in een jaar!

Terwijl ik hier op pakjesavond over nadenk, verbaas ik mij hierover.

Hoewel ik zelf de hoofdrol speelde in de afgelopen gebeurtenissen, kan ik niet geloven dat het mij is overkomen.

Met een warme thee in mijn hand, beeld ik mijn leven van precies een jaar geleden in. Ik weet nog hoxc3xa9 onrustig ik vorig jaar de gehele dag was. Ik had enorme last van nesteldrang. Mijn grote liefde zou thuiskomen! Hij zou zijn dochter voor het eerst zien lopen!

5 december 2008 was namelijk de dag dat Hein, Pascalle en ik het mooiste Sinterklaas-kado kregen van alles en iedereen, namelijk elkaar!

Hein kwam eindelijk veilig thuis nxc3xa1 een 4,5mnd verblijf in Afghanistan.

En nu is het alweer een jaar later en zit ik alleen thuis, in een huis wat ik straks gedwongen moet verlaten.

Wie mijn blog met regelmaat leest, weet dat de relatie tussen mij en Hein inmiddels is omgezet tot een zakelijke overeenkomst, op zijn onverwachte verzoek. Het enige wat ons nog bind, is ons dochtertje. Een pijnlijke gebeurtenis met alle gevolgen van dien.

Maar nu, nxc3xa1 mijn vakantie op Bali, zit ik voor mijn gevoel op de top van de berg!

Afgelopen jaar ben ik gebroken, maar door schade en schande zoveel wijzer geworden.

De thee heeft inmiddels plaats gemaakt voor een lekkere borrel.

Ik steek de kaarsjes aan en kruip op de bank.

Ik proost op alle leerzame lessen die ik heb gehad en op alle lieve mensen die ik om mij heen heb.

Ik ben weer heerlijk aan genieten!

A.s. jaar word MIJN jaar! 5 december 2010 moet beter worden dan ooit!

Bij deze alvast een uitnodiging om samen met mij en Pas volgend jaar Sinterklaas te komen vieren. Ben je er bij?

1997, 06.00uur.
Ik fiets met een hele bende stapgangers, rechtstreeks vanuit de kroeg, druk van de drank, gapend van de moeheid, voor een xe2x80x9cafterpartyxe2x80x9d door naar de veemarkt in de IJsselhallen in Zwolle. De dieren werden hier nog via het oude handje-klap systeem verkocht tussen boeren met rode boerenzakdoekjes en blauwe overgooiers.
Mooi om te zien, maar nxc3xa1 een flinke avond doorhalen gingen de meiden toch echt naar de veemarkt voor de lieve konijntjes die zxc3xb3 vlak voor kerst vast verkocht werden om hxc3xa9xc3xa9l andere redenen.

2009, 11.00uur.
Ik fiets naar de IJsselhallen. Ze bestaan nog steeds. De veemarkthallen zijn inmiddels verbouwd tot entertaimenthallen. En in xc3xa9xc3xa9n van die hallen gaat het vandaag gebeurenxe2x80xa6
Direct vanuit het zwemmen, vertrek ik voor de xe2x80x9cafterpartyxe2x80x9d naar de veehallen.
Een speciale goodybag moet ervoor zorgen dat de rust bewaard blijft.
Vanuit de bakfiets, krijg ik de vraag waar we heen gaan. Tja, leg dat maar uitxe2x80xa6
Met een vreemd onderbuik gevoel fiets ik tegen de wind in, naar de massale inentingsactie tegen de Mexicaanse Griep.

Ik probeer Pascalle enthousiast te krijgen door haar te wijzen op alle kindjes die er ook zijn en ook naar binnen gaan.
Het is gelukkig vrij rustig, dus krijgt Pascalle niet alle tijd om om zich heen te kijken en zich te bedenken naar welke slachtbank haar moeder haar deze keer toe heeft gebracht, want ik wil direct doorpakken.

In mijn hand zit een klam klein handje. En ik voel de terughoudendheid die Pascallexe2x80x99s lichaam in beslag neemt. De zaal is prachtig versierd met een kroonluchter waar je U tegen zegt, maar het valt Pascalle niet meer op.
We kunnen gelijk xe2x80x9cgeholpenxe2x80x9d worden en lopen richting de verpleegster.
De mevrouw staat ons al op te wachten. Als een Miss Cruella de Vil (101 dalmatiers) staat ze klaar en schuift ze de hoes al van de naald.
Hij glinstert Pascalle tegemoet en het hoofdje van Pascalle geeft direct een STOP signaal af. Ze is met geen mogelijkheid meer voor- of achteruit te krijgen.
Uit haar oogjes komen de eerste tranenxe2x80xa6 Ze is bang en haar gezichtje loopt rood aan.

Ik was van het direct doorpakken, en met moeite voer ik mijn kind als vee af naar de verpleegster. Het is lopende band werk en het idee dat mijn dochter geprikt gaat worden terwijl ik niet even de kans krijg om stil te staan bij haar angst, vind ik een vreselijk idee.
Tijd voor de goody-bag!!! Ik open hem en pluk xe2x80x9cpoppetjexe2x80x9d, haar knuffeltje, en de speen eruit. Helaas, dit is niet het moment om Pascalle xe2x80x9cmakkelijkxe2x80x9d rustig te krijgen merk ik. Ze verzet zich en doet er alles aan om maar die prik niet te hoeven krijgen.

Het hele massa gebeuren wekt ook bij mij angst op. Dat er zxc3xb3 massaal ingexc3xabnt wordt, wil mij vertellen dat de angst niet geheel onterecht is.

Terwijl ik mijn kind in de houdgreep neem, zie ik hele bendes nieuw vee de zaal binnen komen lopen. Naast me zit ook al geen mak lammetjexe2x80xa6
Al die arme ukkies, ze hebben geen idee wat ze hier komen doenxe2x80xa6

De prik zit binnen no-time gebrandmerkt in de bovenarm van Pascalle. Ze wil geen pleister, ze wil alleen maar weg!
Met enorme tranen en zo snel als ze maar kan vlucht ze bij Miss Cruella vandaan.

De goodybag vervult direct een nieuwe functie, namelijk die van voederbak.
Pascalle kiest een broodje uit en wat te drinken en is snel tevreden.
Via de zij-ingang lopen we de IJsselhallen weer uit. De tranen zijn inmiddels gedroogdxe2x80xa6 Maar als we voor de ingang voorbij lopen, op weg naar de fiets, zien we alweer een nieuwe rij slachtoffertjes staan.
Je ziet Pascalle kijken en denken: xe2x80x9cWegrennen kids, nu kan het nog!xe2x80x9d.

Het erge isxe2x80xa6 over drie weken moeten we dit hele gedoe weer door voor de 2e prikxe2x80xa6

Verkeerde insteek, vreemde verhoudingen…
Intenser dan ooit, puurder als nooit tevoren.
Verbazingwekkend…

Samen huilen aan de tafel, lachend aan de telefoon.
Gekke smsjes, leuke mailtjes
xc3x89xc3xa9n woord xc3xa9n xc3xa9xc3xa9n blik genoeg.

Deelgenoot van mijn leven, wat bijzonder…
Zo’n vriendschap, ineens weer voorbij.

O zo pijnlijk leg ik me hierbij neer.
Jij…
Jij hebt me geholpen,
jij liet mij lachen.

Helaas lukt het niet om vriendschap te bewaren.
Ik wil wel…

Ik wens je al het beste!

Met tranen op de wangen, met het gemis in mijn hart,
sluit ik dit berichtje af.

Weet me te vinden, praat met me, wanneer dan ook…
Ik ben er voor je, ik zal er voor je zijn!
Deur staat altijd open…

Je zit in mijn hart… slik…
Dag vriendschap…

Ik was een jaartje of 5 en ik kan me nog altijd herinneren dat we thuis Sinterklaas vierden. Compleet met dxc3xa9 zak van Sinterklaas die om magische redenen altijd ineens voor de voordeur stond. En geen zwarte Piet of Sinterklaas in de buurt te bekennen hxc3xa8? Later bleek dat de buurvrouw dxc3xa9 zak altijd voor de deur zette, even op de deurbel drukte om vervolgens over het scheidingsheggetje te springen, terug naar haar eigen huis.

Het was altijd een groot festijn! Ik kan me er alles nog van herinneren omdat ik in de categorie xc2x91late ontdekkersxc2x92 hoor.
Toen ik een jaartje op 7 was, kwam ik er pas achter dat mijn ouders de cadeautjes altijd kochten voor mij en mijn zus. Maar zelfs toen dacht ik dat zij Sinterklaas gewoon aan het helpen waren.
Tja, die oude man heeft het ook druk, moet ik gedacht hebben.

Maar het moest er een keer van komen. De dag van de ontdekking.
Op school kwam Sinterklaas langs en hij deed iedere klas aan. Als haantje de voorste zette ik mijn stoel naast die van Sinterklaas. Opvallend was al dat geen enkel ander klasgenootje zulke haast had.

Wat vond ik het prachtig dat ik naast Sinterklaas mocht zitten!
Wat keek ik tegen hem op. Ik bleef naar hem kijken, ik telde zowat elke grijze haar!

Toen ik mijn moeder en zus xc2x92s avonds aan het helpen was met de afwas, kwam het moment van de waarheid.
Terwijl ik helemaal vol was van het bezoek van Sinterklaas aan de klas, hadden andere klasgenootjes wel andere bezigheden. Zo hielden ze zich bezig met het uitroepen van de onechtheden van deze Sinterklaas. Thuis wilde ik daar natuurlijk het fijne van weten.
Ik gooide het in de groep: xc2x91Mam, op school zeggen ze dat Sinterklaas meester Peter is. Maar dat kan toch helemaal niet?xc2x92

Mijn moeder stamelde. Ze zal wel gedacht hebben wat ze tegen een achtjarige zwaar Sinterklaas gelovende moest vertellen.
Mijn zus wist daar wel een oplossing voor: xc2x91Sieg, sinterklaas is niet echt! En ja, het was meester Peter!xc2x92, om vervolgens doodleuk verder met het afdrogen te gaan.

Mijn wereld stortte in. De tranen liepen over mijn wangen. En weer zal mijn moeder geen raad hebben geweten met dit achtjarige hoopje verdriet .
Wat een heerlijk avondje moest worden, het was immers 5 december, was voor mij een avondje dat zo zwart was als Zwarte Piet.
De goedheiligman, waar ik sinds mijn eerste hapje lucht in had geloofd, was niet meer.
Zwarte Piet evenmin.

En zelfs nu ik 32 ben, is 5 december nooit meer wat het is geweest.
De spanning naar aanloop van het heerlijke avondje, dat voel ik niet meer. En tochxc2x85 toch probeer ik die spanning nog wel na te streven. Elk jaar zit ik op de dag van de intocht om 12.00 voor de TV om Sinterklaas de haven van de stad te zien binnen varen. Maar ook Sinterklaas in Sesamstraat mis ik geen enkel jaar.
Ja, ja, zelfs een tweexc3xabndertige jaar vindt die shows nog steeds geweldig!

Maar op de avond van de waarheid bleek een achtjarig hoopje verdriet ook hxc3xa9xc3xa9l snel gelukkig te maken. Hoewel de oude man niet bestond, de cadeautjes bleven.
Op deze avond deed de buurvrouw wat haar elk jaar weer werd gevraagd. Ze drukte op de voorbel en jawel, op de deurmat stond weer de oude vertrouwde zak van Sinterklaas en Zwarte Piet.

Zodra de zak in de huiskamer stond, naast de tafel die vol lag met pepernootjes, taai taai en marsepein, was ik al mijn leed weer snel vergeten.
Ik mocht als eerste een cadeautje openen en daar zat dxc3xa9 barbiepop in die ik die middag nog aan Sinterklaas (alias Meester Peter) had gevraagd.
Mijn avondje kon niet meer stuk! Wat heerlijk!

Guus Meeuwis zong het: xc2x93Ik ga vandaag een berg beklimmen, en de top bereiken met jou in mijn hartxc2x94.
Voor hoeveel mensen kan je dit toepassen? Ik weet ze wel op te noemen.
Helaas dacht ik ook van bepaalde mensen dat ze voor altijd in mijn hart zouden zitten en mij de kracht, de energie zouden geven om het leven bijzonder te maken. Mensen van wie ik hou, met wie ik een klik heb, met wie ik vriendschap heb.
Maar dit blijkt xc3xa9xc3xa9n grote teleurstelling bij sommige mensen.

Ik ben net terug uit Bali en mijn hersens draaien weer op volle toeren.
3,5wk heb ik me heerlijk kunnen weg trekken uit alle shit en helaas zit ik weer met gemak in het leven van vxc3xb3xc3xb3r mijn vakantie.
Toch zeggen een aantal bijzondere mensen dat mijn ogen weer glunderen, dat ik met meer berusting praat en dat ik krachtiger lijk.

Ik ben op dit moment een berg aan het beklimmen! Op mijn rug zit een prachtig meisje, haar handjes strak om mijn hals en samen kijken we naar de horizon.
We zien de vogels voorbij vliegen en de horizon is eindeloos. Eindeloos vol mogelijkheden!

Ik ben een alleenstaande moeder, maar eentje die zich krachtiger voelt dan ooit. En deze kracht zal me overeind houden.
Ook al worden wij met zxc2x92n twee gedwongen om totaal opnieuw (ergens anders) te beginnen, ik geloof dat ik het aankan! Dat is iets dat ik heb hervonden op Bali.

Hoewel mijn verleden mij enorm heeft teleurgesteld, ik moet er het beste van maken. Ik kan niet wachten tot we op de top zijn, het kan alleen maar mooier worden dan ooit! Samen met mijn prinses!

Ik wil mijn leven vullen met dierbare vrienden, familie, liefde en soulmate(s).
Mensen die ik waardeer, maar die ook mij waarderenxc2x85

Ik drink er een Wieckse rosxc3xa9 op, want in de vakantie-modus zit ik nog wel even dit weekendxc2x85
De hoogtevrees zal af en toe echt wel om de hoek komen kijken, maar dat ik deze berg zal gaan bedwingen dat is mij wel duidelijk geworden